Shloka 12
Aṣṭāvakra’s Visit to Kubera: Hospitality, Temptation, and the Ethics of Restraint (अष्टावक्र-वैश्रवणोपाख्यानम्)
पितृविप्रवधेनाहमार्तो वै पाण्डवाग्रज । शुचिर्भूत्वा महादेवं गतो5स्मि शरणं नूप
pitṛ-vipra-vadhena aham ārto vai pāṇḍavāgraja | śucir bhūtvā mahādevaṁ gato 'smi śaraṇaṁ nṛpa ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “O panganay sa mga Pāṇḍava, O hari, ako’y pinahirapan ng matinding dalamhati sapagkat sa pagpatay sa mga taong gaya ng ama at sa pagpatay sa isang brāhmaṇa, aking pinasan ang kasalanan ng pagpatay sa ama at ng pagpatay sa brāhmaṇa. Upang maging dalisay, ako’y nagtungo upang manangan sa kanlungan ni Mahādeva. Nang ako’y sumuko bilang humihingi ng pag-iingat, pinuri ko si Rudra sa mismong mga pangalang ito; at si Mahādeva, lubhang nalugod sa akin, ay nagkaloob ng Kaniyang palakol at ng mga banal na sandata, at nagsabi: ‘Walang kasalanang didikit sa iyo. Ikaw ay magiging di-matatalo sa digmaan; hindi ka mapapailalim sa kamatayan, at ikaw ay magiging malaya sa pagtanda at pagpanaw.’”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even grave moral transgressions (such as killing elders or a brāhmaṇa) generate intense inner suffering and ethical burden; the passage emphasizes purification through sincere surrender (śaraṇāgati) and devotion, and portrays divine grace as capable of lifting guilt and restoring strength when one seeks refuge with humility and purity of intent.
The speaker recounts being overwhelmed by remorse for killings that amount to pitṛ-vadha and vipra-vadha. He approaches Mahādeva (Śiva) as a refuge, praises Rudra, and receives Śiva’s favor—symbolized by the gift of the axe and divine weapons and by assurances of freedom from sin and invincibility.