इदमाश्चर्यमासीच्च मध्ये तेषां महात्मनाम् । सहितैरऋषिभि: सर्वैस्तदा व्यासादिभि: प्रभो
idam āścaryam āsīc ca madhye teṣāṃ mahātmanām | sahitair ṛṣibhiḥ sarvais tadā vyāsādibhiḥ prabho prabho ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “O panginoon, o panginoon! Sa gitna ng mga dakilang pantas na naroon, may naganap na kababalaghan. Nakita ng lahat ng mga rishi na nagtipon—pinangungunahan nina Vyāsa at iba pa—na habang si Bhīṣma, anak ni Śāntanu, ay nakalubog sa yoga, at pinaiigting ang pag-akyat ng prāṇa na iniiwan ang bawat bahagi ng katawan, ang mga palasong nakabaon sa bahaging iyon ay kusang lumalabas at ang sugat ay nagsasara.”
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the mastery of self through yoga and steadfast dharma: Bhīṣma’s disciplined control over prāṇa makes even the violent remnants of war (arrows and wounds) lose their power, suggesting that inner realization and righteous resolve can transcend bodily suffering at life’s end.
In the assembly of sages, Vyāsa and others witness a marvel: as Bhīṣma, Śāntanu’s son, raises his life-breath upward in yogic concentration, arrows embedded in each limb come out by themselves and the corresponding wounds heal.