अफड-्#-रात अष्ट षष्ट्यांधेिकशततमोब& ध्याय: भीष्मजीका प्राणत्याग
Vaiśampāyana uvāca: evam uktvā kurūn sarvān bhīṣmaḥ śāntanavas tadā | tṛṣṇīṁ babhūva kauravyaḥ sa muhūrtam arindama ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Matapos kausapin nang gayon ang lahat ng mga Kuru, si Bhīṣma, anak ni Śantanu, ay nanahimik. O tagapagpabagsak ng mga kaaway, ang Kaurava ay nanatiling tahimik sa loob ng ilang sandali—isang paghinto na nagtatatak ng bigat ng kanyang huling payo at ng banal na paglapit ng kanyang pagpanaw.
वैशम्पायन उवाच
The verse underscores the ethical weight of Bhīṣma’s instruction: after delivering counsel on dharma, he becomes silent, suggesting that true teaching is not merely speech but also solemn restraint, reflection, and readiness to face the consequences of one’s life and duties.
Vaiśampāyana narrates to King Janamejaya that Bhīṣma, having spoken to all the Kurus, stops speaking and remains quiet for a time—an interlude that signals the transition from discourse to the impending events surrounding his final departure.