Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
विष्वक्सेनो हरिर्यज्ञ: संयुगापीडवाहन: । तीक्ष्णतापश्न हर्यश्वः सहाय: कर्मकालवित्
viṣvakseno harir yajñaḥ saṁyugāpīḍavāhanaḥ | tīkṣṇatāpo haryaśvaḥ sahāyaḥ karmakālavit ||
Wika ni Vāyu-deva: “Siya si Viṣvaksena, na nagpapangalat sa mga hukbo ng mga asura sa lahat ng dako; si Hari, na nag-aalis ng mga dalamhati; si Yajña, ang mismong anyo ng paghahandog. Siya ang may sasakyang di-nabibigatan kahit sa siksikan ng digmaan; ang Matinding-Init, gaya ng araw na di-matiis; si Haryaśva, na may kasamang mga kabayong lunti ang kulay; ang Kaibigan at kakampi ng lahat ng nilalang; at ang Nakaaalam ng wastong panahon para sa mga gawain.”
वायुदेव उवाच
The verse praises the Lord through layered epithets that connect ethics and devotion: the divine protects beings, removes suffering, is present in sacrificial duty, remains unshaken in conflict, and—crucially—knows the right time for action. It implies that dharmic life requires both devotion and timely, well-judged action.
Vāyudeva is speaking a litany of divine names/attributes, identifying the supreme deity (Hari/Viṣṇu) by functions: defeating hostile forces, sustaining yajña, enduring battle’s pressure, manifesting fierce energy like the sun, befriending all beings, and governing the timing and fruition of actions.