Shloka 5
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
श्रुतै: सर्वत्र जगति ब्रह्मलोकावतारितै: । सत्यैस्तत् परमं ब्रह्म ब्रह्म॒प्रोक्ते सनातनम्
śrutaiḥ sarvatra jagati brahmalokāvatāritaiḥ | satyais tat paramaṃ brahma brahma-prokte sanātanam ||
Wika ni Vāyu: “Ang mga pangalang ito, na ibinaba mula sa daigdig ni Brahmā at pinakikinggan nang may paggalang sa buong sanlibutan, ay tunay at hindi nagkukulang. Ito ang Kataas-taasang Brahman—isang walang-hanggang himno na binigkas ni Brahmā mismo. Kaya ang mga pangalang ito’y kinikilalang ganap at may kapangyarihang tumupad ng mga layunin. O Kṛṣṇa, pinakadakila sa angkan ng Yadu! Ang sinaunang Śiva-stotra na ito’y higit sa ibang mga himno, puspos ng diwa ng Veda, at nangunguna sa lahat ng papuri; nagkakaloob ito ng langit, kapaki-pakinabang sa lahat ng nilalang, at nagdadala ng pagpapala. Aking bibigkasin ito sa iyo—makinig kang buong ingat mula sa aking bibig, sapagkat ikaw ay deboto ng Dakilang Panginoon (Mahādeva); kaya tanggapin mo ang himnong ito na siyang likas na anyo ni Śiva.”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Sacred names and hymns, when grounded in truthful tradition and transmitted from authoritative sources, are presented as spiritually efficacious—bringing auspiciousness and benefit to all beings—and as pointing toward the supreme reality (paramaṃ brahma).
Vāyu addresses Kṛṣṇa and introduces an ancient Śiva-hymn said to have been spoken by Brahmā and brought down from Brahmaloka; he urges Kṛṣṇa to listen attentively and accept this foremost stotra as an act of devotion to Mahādeva.