Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
लोकपालोडन््तर्तितात्मा प्रसादो हयगर्दभि: । पवित्र च महांश्नैव नियमो नियमाश्रित:
lokapālo ’ntarhitātmā prasādo hayagardabhiḥ | pavitraṃ ca mahāṃś caiva niyamo niyamāśritaḥ ||
Wika ni Vāyu: “Siya ang Tagapangalaga ng mga daigdig, kumikilos sa anyong di-nakikita, laging puspos ng mapagpalang kapanatagan. Sumasakay siya sa karwaheng hinihila ng mga kabayo at mga mula. Siya’y dalisay at lubhang karapat-dapat sambahin; maaabot siya sa pamamagitan ng pagsunod sa mga disiplina gaya ng kalinisan at pagkakasiya, at siya rin ang mismong sandigan at kanlungan ng mga disiplinang iyon.”
वायुदेव उवाच
The verse praises a divine guardian as inherently pure and gracious, and emphasizes that such a being is approached through niyama—ethical and spiritual disciplines like cleanliness and contentment—while also being the sustaining foundation of those very disciplines.
Vāyu is describing the qualities and signs of a revered, world-protecting divine figure: unseen in essence yet active, serene and gracious, associated with a chariot-team, and characterized by purity and greatness, with access to him framed through disciplined observance.