Shloka 31
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
स्थिर: स्थाणु: प्रभुर्भीम: प्रवरो वरदो वर: । सर्वात्मा सर्वविख्यात: सर्व: सर्वकरो भव:
sthiraḥ sthāṇuḥ prabhur bhīmaḥ pravaro varado varaḥ | sarvātmā sarvavikhyātaḥ sarvaḥ sarvakaro bhavaḥ ||
Wika ni Vāyu-deva: “Siya ay Matatag, Di-natitinag, ang Panginoong Makapangyarihan; kakila-kilabot sapagkat Siya ang nagdadala ng pagkalusaw (pagwawakas). Siya ang Pinakamainam; ang Tagapagkaloob ng mga biyaya; ang Kataas-taasan at pinakakarapat-dapat piliin. Siya ang Sarili (Ātman) sa loob ng lahat ng nilalang, bantog sa lahat ng dako; Siya ang Lahat—lumalaganap bilang sansinukob; Siya ang Lumikha ng lahat; at Siya si Bhava, ang pinagmumulan ng pag-usbong ng lahat ng nilalang.”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches contemplation of the Divine through a litany of names that express stability, sovereignty, awe-inspiring power, beneficence, omnipresence, and creatorship—encouraging reverence and ethical alignment with the cosmic source and support of all beings.
Vāyu-deva speaks a hymn-like description, enumerating exalted epithets of the Supreme (with Śiva/Bhava resonances), presenting the deity as the world’s support, the granter of boons, the indwelling Self, and the origin of all existence.