Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
यदा तेनाभ्यनुज्ञात: स्तुतो वै स तदा मया । अनादिनिधनस्याहं जगद्योनेर्महात्मन:,शृणु नाम्नां च यं कृष्ण यदुक्तं पद्मययोनिना । श्रीकृष्ण! जो वरदायक, वरेण्य (सर्वश्रेष्ठ), विश्वरूप और बुद्धिमान् हैं, उन भगवान् शिवका पद्ययोनि ब्रह्माजीके द्वारा वर्णित नाम-संग्रह श्रवण करो ।।
vāyudeva uvāca | yadā tenābhyanujñātaḥ stuto vai sa tadā mayā | anādinidhanasyāhaṃ jagadyoner mahātmanaḥ, śṛṇu nāmnāṃ ca yaṃ kṛṣṇa yaduktaṃ padmayoninā | śrīkṛṣṇa! yo varadāyakaḥ, vareṇyaḥ (sarvaśreṣṭhaḥ), viśvarūpaḥ ca buddhimān, tādṛśasya bhagavataḥ śivasya padmayoni-brahmaṇā varṇitaṃ nāma-saṅgrahaṃ śṛṇu || daśanāma-sahasrāṇi yānyāha prapitāmahaḥ |
Wika ni Vāyu: “Nang matamo ko ang Kanyang pahintulot, saka ko Siya pinuri. Ngayon, O Kṛṣṇa, makinig: isasalaysay ko ang kalipunan ng mga pangalan ng dakilang Panginoon—pinagmulan ng daigdig, walang simula at walang wakas—gaya ng winika ni Brahmā na Isinilang sa Loto. O Śrī Kṛṣṇa, pakinggan ang talaan ng mga pangalan ni Bhagavān Śiva—tagapagkaloob ng biyaya, pinakadakila, may anyong sansinukob, at lubhang marunong—na inilarawan ni Brahmā. Ito ang sampung libong pangkat ng mga pangalan na ipinahayag ng Matandang Ama (Brahmā).”
वायुदेव उवाच
The verse frames the ethical-religious value of reverent speech: divine praise (stuti) is offered with permission and humility, and the recitation/hearing of sacred names is presented as a disciplined devotional act that orients the listener toward the eternal, all-encompassing source of the cosmos.
Vāyudeva addresses Kṛṣṇa, stating that after receiving consent he praised the deity, and now he will transmit a name-compendium of Bhagavān Śiva as originally spoken by the Lotus-born Brahmā (the Grandsire), introducing an extensive litany of Śiva’s epithets.