Shloka 121
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
७४३ नित्य आत्मसहाय:--आत्माकी सदा सहायता करनेवाले
āṣāḍhaś ca suṣāḍhaś ca dhruvo ’tha hariṇo haraḥ | vapur āvartamānebhyo vasuśreṣṭhī mahāpathaḥ ||
Wika ni Vāyu: Siya si Āṣāḍha at Suṣāḍha—nagkakaloob at siyang mismong anyo ng matatag na pagtitiis; Siya si Dhruva, di-natitinag at walang pagbabago; si Hariṇa, dalisay at walang dungis; at si Hara, tagapag-alis ng kasalanan. Sa mga paulit-ulit na nagbabalik sa ikot ng pag-iral, Siya ang nagbibigay ng panibagong katawan; Siya ang pinakamataas na kayamanan—ang mismong moksha, ang paglaya—at ang Dakilang Landas, ang sukdulang daan na umaakay lampas sa lahat ng pagdurusa.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse praises the Supreme through epithets that highlight ethical and spiritual ideals: steadfast endurance, purity, and the removal of sin. It frames liberation as the highest wealth and presents the Divine as the supreme path leading beyond the recurring cycle of return (saṃsāra).
Vāyudeva is reciting a sequence of divine names (stuti) describing the Lord’s qualities and salvific role—especially His power to purify, sustain beings through repeated worldly cycles, and guide them toward the highest goal.