Shloka 116
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
नाम्नां कंचित् समुद्देशं वक्ष्याम्यव्यक्तयोनिन: । जब उनकी जज्ञा प्राप्त हुई है
vāyudeva uvāca | nāmnāṁ kañcit samuddeśaṁ vakṣyāmy avyaktayoninaḥ | hiraṇyabāhuś ca guhāpālaḥ praveśinām | prakṛṣṭārimahāharṣo jitakāmo jitendriyaḥ |
Wika ni Vāyudeva: “Ipahahayag ko ang isang maikling pagpili ng mga pangalan ng Dakilang Panginoong Śiva—na ang pinagmulan ay ang Di-Nahahayag, walang simula at walang wakas, at siyang saligan ng sanhi ng sanlibutan. (Siya ay) Hiraṇyabāhu, na may mga bisig na kumikislap na tila ginto; Guhāpāla, tagapangalaga ng yungib para sa mga pumapasok sa loob; tagapagwasak ng mabibigat na kaaway sa kalooban; sagisag ng sukdulang ligaya; mananakop ng pagnanasa; at panginoon ng mga pandama.”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse frames devotion as inseparable from ethical discipline: Śiva is praised not only as cosmic cause (avyakta-yoni) but also as the exemplar of inner victory—conquering desire and mastering the senses—implying that true worship aligns with self-control and inward purification.
Vāyudeva begins a concise enumeration of Śiva’s names/epithets. The listed names highlight both metaphysical stature (rooted in the Unmanifest) and yogic-protective functions (guardian of the ‘cave’ for inward-entering seekers), while emphasizing triumph over inner enemies like desire.