Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
बलवांश्वोपशान्तश्न पुराण: पुण्यचज्चुरी । कुरुकर्ता कुरुवासी कुरुभूतो गुणीषध:
balavān śvopaśāntaś ca purāṇaḥ puṇyacakṣuḥ | īśaḥ kurukartā kuruvāsī kurubhūto guṇauṣadhaḥ ||
Wika ni Vāyu-deva: “Siya’y makapangyarihan at ganap na mapayapa; ang Sinaunang-Sinauna (Purāṇa), nakikilala sa pamamagitan ng kabutihang-loob bilang ‘Mata ng katuwiran’; ang mahabaging Panginoon—tagapaglikha ng Kurukṣetra, nananahan sa Kurukṣetra, at tunay na siyang mismong Kurukṣetra—na parang halamang-gamot na nagpapasibol ng mga birtud gaya ng kaalaman at pagkalagot sa pagnanasa.”
वायुदेव उवाच
The verse teaches that the Lord is recognized through virtue (puṇya) and is characterized by power joined with perfect tranquility; devotion to such a being is itself ‘medicinal,’ producing inner virtues like knowledge and dispassion.
Vāyu-deva offers a hymn-like description of the Lord, linking divine qualities to Kurukṣetra—portraying the Lord as its founder, resident, and very essence—thereby elevating the sacred field as a locus of dharma and moral transformation.