Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 102
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
बहुधा निन्दित: शर्व: शड्कर: शड्करो5धन: । अमरेशो महादेवो विश्वदेव: सुरारिहा
bahudhā ninditaḥ śarvaḥ śaṅkaraḥ śaṅkaro 'dhanaḥ | amareśo mahādevo viśvadevaḥ surārihā ||
Wika ni Vāyu: “Bagama’t si Śarva ay nilait sa maraming paraan (ni Dakṣa at ng mga kumampi sa kanya), Siya pa rin si Śarva—ang Tagapagwasak sa panahon ng pagkalusaw; si Śaṅkara—ang Mapagpala; si Śaṅkara rin—ang Tagapagkaloob ng galak sa mga deboto; ‘ang Walang-Yaman’—malaya sa pag-aari ng sanlibutan; ang Panginoon maging ng mga diyos; ang Mahādeva—ang Dakilang Diyos na sinasamba maging ng mga diyos; ang diyos na sinasamba ng buong sansinukob; at ang Tagapagpuksa sa mga kaaway ng mga diyos.”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Worldly blame does not diminish true greatness: the verse reframes criticism of Śiva by listing his essential qualities—auspiciousness, protection of devotees, renunciation of worldly wealth, cosmic sovereignty, and the upholding of divine order by destroying hostile forces.
Vāyu responds to the context of Dakṣa’s party disparaging Śiva, asserting that despite such censure, Śiva’s established nature and roles remain supreme, expressed through a chain of honorific names (epithets).