मद्वाक्यान्मुज्च मे भार्या कस्मात् तां हृतवानसि । लोकपालो<सि लोकानां न लोकस्य विलोपक:
madvākyān muñca me bhāryāṃ kasmāt tāṃ hṛtavān asi | lokapālo 'si lokānāṃ na lokasya vilopakaḥ | muñca bhāryām utathyasya kasmāt tvaṃ hṛtavān asi ||
Sinabi ni Arjuna: “Sa aking salita, pakawalan mo ang aking asawa. Bakit mo siya tinangay? Itinalaga kang lokapāla, tagapangalaga ng mga daigdig, hindi tagawasak ng kaayusan ng sanlibutan. Pakawalan mo ang asawa ni Utathya—bakit mo siya dinukot?” Sa panawagang ito, hinarap ng nagsasalita si Varuṇa sa paggunita sa tungkuling moral ng isang lokapāla: ang kapangyarihan ay dapat mag-ingat sa kaayusang panlipunan at dangal, hindi lumabag dito sa pamamagitan ng sapilitang pag-agaw sa lehitimong asawa ng iba.
अजुन उवाच
Authority—especially divine or royal authority—must function as lokapāla (protector) and uphold dharma; taking another’s lawful spouse by force is condemned as a violation of social and moral order.
The speaker confronts Varuṇa for abducting a woman identified as a lawful wife and demands her release, arguing that Varuṇa’s role as a world-guardian obliges him to protect, not violate, the world’s order.