तथा समुद्रो नृपते पूर्णो मृष्टस्य वारिण: । ब्राह्मणैरभिशप्तश्व बभूव लवणोदक:,नरेश्वर! समुद्र पहले मीठे जलसे भरा रहता था, परंतु ब्राह्मणोंके शापसे उसका पानी खारा हो गया
tathā samudro nṛpate pūrṇo mṛṣṭasya vāriṇaḥ | brāhmaṇair abhiśaptaś ca babhūva lavaṇodakaḥ ||
Gayon din, O hari: ang karagatan noon ay punô ng matamis at kaaya-ayang tubig; ngunit nang sumpain ng mga Brahmin, ito’y naging maalat. Ipinahihiwatig nito ang lakas-moral ng pananalita ng mga Brahmin at ang diwang maging ang napakalawak na kaayusan ng kalikasan ay nababago ng bunga ng kasalanan at ng bisa ng isang makatarungang sumpa.
अजुन उवाच
The verse highlights the ethical principle that actions and moral transgressions can bring far-reaching consequences, and it emphasizes the traditional belief in the potency of a Brahmin’s curse—righteous speech as a force that can reshape even the natural world.
Arjuna addresses a king and offers an illustrative example: the ocean, once sweet, became salty due to a curse from Brahmins. The example functions as a moral analogy within the discourse of Anuśāsana Parva.