अदैवं दैवतं कुर्युर्दवतं चाप्पदैवतम् । लोकानन्यान् सृजेयुस्ते लोकपालांश्ष कोपिता:
adaivaṃ daivataṃ kuryur daivataṃ cāpy adaivatam | lokān anyān sṛjeyus te lokapālāṃś ca kopitāḥ ||
Wika ni Bhīṣma: Sa lakas ng kanilang tapa, nagagawa ng mga Brahmin na gawing banal maging ang hindi banal; at kapag sila’y nagngangalit, kaya nilang agawan ng pagka-diyos maging ang mga diyos. Sa kanilang poot, maaari silang lumikha ng iba pang mga daigdig at magtatag ng mga bagong tagapangalaga ng mga daigdig (lokapāla)—ipinapakita na ang kapangyarihang espirituwal, kapag ginagabayan ng pagpipigil, ay nagtataguyod ng kaayusan; ngunit kapag nakipag-isa sa galit, kaya nitong ibagsak ang kaayusang iyon.
भीष्म उवाच
Tapas (austerity) grants immense spiritual potency, but its ethical value depends on self-control: disciplined power sustains dharma, while anger can destabilize even the divine order.
Bhishma is emphasizing to his listener the extraordinary efficacy of brahmins’ ascetic power—able to elevate the non-divine, depose gods from their status, and even generate new worlds and their guardians—especially when provoked.