सोमादित्यान्वया: सर्वे राघवा: कुरवस्तथा । पठन्ति शुचयो नित्यं सावित्रीं प्राणिनां गतिम्
somādityānvayāḥ sarve rāghavāḥ kuravas tathā | paṭhanti śucayo nityaṃ sāvitrīṃ prāṇināṃ gatim ||
Wika ni Bhīṣma: “Lahat ng haring isinilang sa lahing Solar—ang angkan ng mga Rāghu—at gayundin ang mga hari ng angkan ng Kuru, na dalisay ang asal, ay laging nagbigkas araw-araw ng mantrang Sāvitrī (Gāyatrī). Ipinahahayag na ang Gāyatrī ang kataas-taasang kanlungan at pinakahuling hantungan ng mga nilalang na may buhay.”
भीष्म उवाच
Bhishma presents daily recitation of the Sāvitrī (Gāyatrī) as a time-honored dharmic discipline practiced by exemplary royal lineages, and as a supreme spiritual means leading beings toward their highest good.
In the Anuśāsana Parva’s instruction on dharma and religious duties, Bhishma cites the precedent of renowned dynasties (Raghu and Kuru) to emphasize the authority and importance of regular Gāyatrī recitation.