नान्निर्दहति काष्ठानि सावित्री यत्र पठ्यते । न तत्र बालो प्रियते न च तिष्ठन्ति पन्नगा:
nānnirdahati kāṣṭhāni sāvitryā yatra paṭhyate | na tatra bālo priyate na ca tiṣṭhanti pannagāḥ ||
Wika ni Bhīṣma: Sa pook na binibigkas ang Sāvitrī (Gāyatrī), hindi nilalamon ng apoy ang mga kahoy na bahagi ng tahanan; doon, hindi nagaganap ang pagkamatay ng isang bata, at hindi rin nananatili ang mga ahas. Pinupuri ng taludtod ang kapangyarihang pananggalang at panlinis na iniuugnay sa disiplinadong pagbigkas ng sagradong panalangin, bilang dharmic na pag-iingat para sa kabutihan ng sambahayan at pamayanan.
भीष्म उवाच
Regular recitation of the Sāvitrī/Gāyatrī is praised as a dharmic practice that purifies the home and is believed to confer protection—symbolically and ritually—against calamities such as fire, untimely death of children, and harmful creatures.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on duties and meritorious practices. Here he highlights the potency of the Sāvitrī recitation, describing auspicious results that follow where it is regularly performed.