Shloka 69
न च राजभयं तेषां न पिशाचान्न राक्षसात् । नाग्न्यम्बुपवनव्यालाद् भयं तस्योपजायते,गायत्रीका जप करनेसे द्विजको राजा, पिशाच, राक्षस, आग, पानी, हवा और साँप आदिका भय नहीं होता
na ca rājabhayaṁ teṣāṁ na piśācān na rākṣasāt | nāgny-ambu-pavana-vyālād bhayaṁ tasyopajāyate ||
Wika ni Bhishma: Para sa kanya, walang takot na sumisibol—mula sa mga hari, mula sa mga piśāca, o mula sa mga rākṣasa; ni mula sa apoy, tubig, hangin, o mga ahas. Kaya, sa masinop at disiplinadong pagbigkas ng Gāyatrī, ang isang dwija (dalawang ulit na isinilang) ay napangangalagaan laban sa mga panganib na nakikita at di-nakikita, at tumitibay ang kanyang katatagan sa dharma.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Regular Gāyatrī-recitation and disciplined spiritual practice cultivate inner steadiness and are praised as conferring protection—symbolically and ethically—against threats from rulers, hostile beings, and natural dangers.
In the Anuśāsana Parva, Bhīṣma continues instructing Yudhiṣṭhira on dharma and religious duties; here he extols the power of sacred recitation (especially Gāyatrī-japa) as a safeguard for the dvija who follows it.