रन्तिदेवं महादेवं कीर्तयेत् परमद्युतिम् विश्वजित्तपसोपेतं लक्षण्यं लोकपूजितम्
Bhīṣma uvāca: Rantidevaṃ mahādevaṃ kīrtayet paramadyutim | Viśvajit-tapasopetaṃ lakṣaṇyaṃ lokapūjitam || Etān vai kalyam utthāya kīrtayan śubham aśnute | Nāgni-caurabhayaṃ tasya na mārga-pratirodhanam ||
Wika ni Bhishma: “Dapat bigkasin ang papuri kay Haring Rantideva—dakila na wari’y isang diyos, lubhang maningning, taglay ang tapas na nananaig sa sanlibutan, may mga palatandaang mapalad, at sinasamba ng bayan. Ang sinumang bumangon nang maaga at umaawit ng mga pangalang ito ay agad magkakamit ng kagalingan; sa kanya’y walang takot sa apoy o magnanakaw, at walang hadlang sa daan.”
भीष्म उवाच
Bhishma teaches that remembering and praising exemplary dharmic figures—here King Rantideva—cultivates auspiciousness and moral strength, and is traditionally believed to confer protection from dangers and obstacles.
In Bhishma’s instruction section, he recommends morning recitation of the celebrated king Rantideva’s name and virtues, describing the spiritual and practical benefits (well-being, freedom from fear, and unhindered travel).