शुभाशुभानि कर्माणि मृत्यु: कालश्न सर्वश: । विश्वेदेवा: पितृगणा मूर्तिमन्तस्तपोधना:
bhīṣma uvāca | śubhāśubhāni karmāṇi mṛtyuḥ kālaś ca sarvaśaḥ | viśvedevāḥ pitṛgaṇā mūrtimantas tapodhanāḥ ||
Wika ni Bhīṣma: “Ang lahat ng mabuti at masamang gawa ay lubos na minamasdan ni Kamatayan at ni Panahon. Ang mga Viśvedevas at ang mga Pitṛ na may anyo—mayaman sa bisa ng pag-aayuno at pagninilay—ay nagbabantay rin. Bagaman di nakikita, ang mga banal na saksi ay nakakikita sa asal ng lahat ng nilalang; at kapag sila’y inaalala at pinupuri, ipinagkakaloob nila ang nararapat na bunga, upang itaguyod ang kaayusang moral ng daigdig.”
भीष्म उवाच
That no action—good or bad—escapes moral accounting: cosmic principles (Time and Death) and divine/ancestral beings are portrayed as witnesses who ensure that deeds bear appropriate results, reinforcing responsibility and dharma.
Bhishma is instructing on ethical governance of life by describing unseen overseers of conduct—Mṛtyu, Kāla, the Viśvedevas, and the Pitṛ-hosts—who observe beings’ actions and confer outcomes, especially upon those who remember and honor them.