नमो<स्त्वृषिभ्य: परमं परेषां देवेषु देवं वरदं वराणाम् सहस्रशीर्षाय नम: शिवाय सहस्ननामाय जनार्दनाय
bhīṣma uvāca |
namo 'stv ṛṣibhyaḥ paramaṃ pareṣāṃ deveṣu devaṃ varadaṃ varāṇām |
sahasraśīrṣāya namaḥ śivāya sahasranāmāya janārdanāya ||
vṛṣākapiś ca śambhuś ca havano 'theśvaras tathā |
ekādaśaite prathitā rudrās tribhuvaneśvarāḥ ||
ajai kapād ahirbudhnyaḥ pinākī aparājitaḥ |
ṛtaḥ pitṛrūpas tryambako maheśvaro vṛṣākapiḥ śambhur havana īśvaraḥ ||
Wika ni Bhīṣma: “Pagpupugay sa mga rishi, ang pinakadakila sa mga dakila. Yumuyuko ako sa Diyos ng mga diyos, tagapagkaloob ng biyaya, ang pinakapanguna sa mga marangal—kay Śiva na may sanlibong ulo, at sa Panginoong may sanlibong pangalan na tinatawag ding Janārdana. Sina Vṛṣākapi, Śambhu, Havana, at gayundin si Īśvara—sila ang tanyag na labing-isang Rudra, mga panginoon ng tatlong daigdig.”
भीष्म उवाच
The verse teaches reverential devotion through divine praise: recognizing the supreme lordship and many epithets/forms of Rudra-Śiva (the eleven Rudras), and honoring the seers as transmitters of sacred knowledge.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and religious duties; here he offers a hymn-like salutation, naming and affirming the famed eleven Rudras as rulers of the three worlds.