Shloka 122
य इदं शृणुयान्नित्यं यश्चवापि परिकीर्तयेत् । नाशुभं प्राप्तुयात् किंचित् सोअमुत्रेह च मानव:
ya idaṁ śṛṇuyān nityaṁ yaś cāpi parikīrtayet | nāśubhaṁ prāpnuyāt kiñcit so 'mutreha ca mānavaḥ ||
Wika ni Bhīṣma: Ang taong palagiang nakikinig sa (awit) na ito, at ang taong nagbibigkas o nagpapahayag nito, ay hindi daranas ng anumang di-mapalad—dito man sa daigdig o doon sa kabilang buhay. Itinatampok ng aral ang kapangyarihang magtanggol at maglinis ng taimtim na pakikinig at pagbigkas, at inihaharap ang matatag na pag-alaala bilang praktikal na disiplina na nag-iingat sa buhay ngayon at sa buhay sa kabila.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Regular listening to and recitation of the sacred hymn (here, the Viṣṇu-sahasranāma in context) is presented as a dhārmic practice that removes or prevents inauspicious outcomes, benefiting a person both in this life and in the next.
In the Anuśāsana Parva’s discourse, Bhīṣma is describing the fruits (phala-śruti) of the Viṣṇu-sahasranāma, assuring Yudhiṣṭhira that those who hear it regularly and those who recite it daily are protected from misfortune in both worlds.