Bhīṣma’s Yogic Departure, Royal Cremation, and Gaṅgā’s Lament (भीष्मस्य योगयुक्त्या देहत्यागः, पितृमेधः, गङ्गाविलापः)
एवं ते वर्तमानस्य सम्यग्दण्डधरस्य च | प्रजापालनदक्षस्य स्वर्गलोको भविष्यति
evaṁ te vartamānasya samyag daṇḍadharasya ca | prajā-pālana-dakṣasya svargaloko bhaviṣyati ||
Wika ni Bhishma: “Kung mamumuhay ka nang ganito—ipinatutupad ang parusa at pamamahala sa tunay na katarungan, at nananatiling bihasa sa pag-iingat at pag-aaruga sa mga nasasakupan—kung gayon, ang daigdig ng langit ang magiging hantungan mo. Ang kabutihang-loob ng isang pinuno ay hindi nagmumula sa kapangyarihan mismo, kundi sa disiplina, makatarungang pagpapatupad ng batas, at mahusay na paglingap sa bayan.”
भीष्म उवाच
A ruler earns spiritual merit by administering punishment justly (daṇḍa) and by competently protecting and sustaining the people; ethical governance itself becomes a path to higher worlds.
Bhishma, instructing the king on rajadharma, concludes that if the listener continues to act in this prescribed way—fair in discipline and effective in public welfare—he will attain svargaloka.