कल्मषापहर-कीर्तनम् / Kīrtana for the Removal of Impurity
देवि! ये दानशील प्राणी ही ऐसे महान् सौभाग्यसे सम्पन्न होते हैं। पूर्वकालमें ब्रह्माजीने इनका ऐसा ही परिचय दिया है। दाता मनुष्य सभीकी दृष्टि में प्रिय होते हैं ।।
devi! ye dānaśīlāḥ prāṇinaḥ hi etādṛśaiḥ mahān saubhāgyena sampannā bhavanti | pūrvakāle brahmājñā etānām etādṛśaḥ eva paricayaḥ pradattaḥ | dātā manuṣyāḥ sarveṣāṁ dṛṣṭau priyā bhavanti || apare mānavā devi pradāna-kṛpaṇā dvijaiḥ yācitā na prayacchanti vidyamāne 'pi abuddhayaḥ ||
Wika ni Maheshvara: “O Diyosa, ang mga nilalang na mapagbigay sa pag-aalay ang siyang napagkakalooban ng gayong dakilang kapalaran. Noong unang panahon, si Brahmā mismo ang naglarawan sa kanila nang ganito. Ang nagbibigay ay minamahal sa paningin ng lahat. Ngunit, O Diyosa, marami ring tao ang maramot sa pagbibigay; kahit may yaman, kapag hiniling ng mga Brahmin ay hindi sila nagbibigay—sapagkat salat sa pag-unawa.”
श्रीमहेश्वर उवाच
Generosity (dāna) brings great auspicious fortune and social goodwill; miserliness—especially refusing rightful requests despite having means—is portrayed as a mark of poor understanding and a failure of dharma.
Maheśvara addresses Devī, contrasting two types of people: those naturally inclined to give, praised even by Brahmā and loved by all, and those who, though wealthy, refuse requests from dvijas (notably Brahmins), revealing their folly and moral deficiency.