Shloka 17
धर्मनिन्दा–धर्मोपासनाफलम् तथा साध्वाचारलक्षणम्
Fruits of Disparaging vs. Observing Dharma; Marks of Good Conduct
उग्रान्नं गर्हितं देवि गणान्न॑ श्राद्धसूतकम् । दुष्टान्न नैव भोक्तव्यं शूद्रान्नं नैव कर्हिचित्
ugrānnaṁ garhitaṁ devi gaṇānnaṁ śrāddha-sūtakam | duṣṭānnaṁ naiva bhoktavyaṁ śūdrānnaṁ naiva karhicit ||
Sinabi ni Mahādeśvara: “O Diyosa, ang pagkaing nagmula sa taong mabagsik at mapanakit ang likas ay itinuturing na kasuklam-suklam. Gayundin, hindi dapat kainin ang pagkaing kaugnay ng karumihan ng isang (tiyak na) pangkat, ng mga ritong śrāddha, ng karumihang dulot ng panganganak, o ang pagkain ng masamang tao; at kailanman ay huwag kakain ng pagkaing mula sa isang Śūdra.” Inihahain ang tagubiling ito bilang tuntunin ng kadalisayan at pag-iingat na etikal: ang kinakain ay itinuturing na may bigat na moral at ritwal, kaya dapat tanggapin lamang mula sa mga pinagmumulang itinuturing na dalisay at mapagkakatiwalaan sa loob ng dharma-code ng teksto.
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that eating is a dharmic act with ritual and moral consequences; therefore one should avoid food linked to censured sources—cruel or wicked persons and contexts marked by impurity (such as birth-impurity) or certain rites (śrāddha)—as framed by the text’s purity-based code of conduct.
Śrī Mahēśvara addresses Devī and lays down prescriptive rules about what kinds of food should not be accepted or eaten, presenting them as part of a broader instruction on proper conduct (ācāra) and purity within the Anuśāsana Parva’s dharma-discourse.