Shloka 6
Pratyakṣa–Āgama–Ācāra: Doubt, Proof, and the Practice of Dharma (प्रत्यक्ष–आगम–आचारविचारः)
(भूत्वा पूर्व गृहस्थस्तु पुत्रानृण्यमवाप्य च । कलत्रकार्य संतृप्प कारणात् संत्यजेद् गृहम् ।।
bhūtvā pūrvaṁ gṛhasthas tu putrān ṛṇyam avāpya ca | kalatrakārya-saṁtṛptaḥ kāraṇāt saṁtyajed gṛham ||
avasthāpya mano dhṛtyā vyavasāya-purassaraḥ | nirdhano vā sadāro vā vanavāsāya sa vrajet ||
Wika ni Śrī Maheśvara: Matapos munang mamuhay bilang maybahay (gṛhastha), dapat bayaran ng tao ang utang sa mga ninuno sa pamamagitan ng pag-aanak ng mga lalaking supling, at tapusin ang mga tungkuling kaakibat ng asawa at buhay-pamilya. Pagkaraan, upang maisakatuparan ang dharma, dapat niyang talikuran ang tahanan. Pinatatatag ang isip sa katatagan at pinangungunahan ng matibay na pasiya, dapat siyang tumungo sa paninirahang-gubat—walang ari-arian at nag-iisa, o kasama ang asawa—at pumasok sa disiplinang buhay ng vānaprastha bilang sinadyang paglipat mula sa mga tungkuling makamundo tungo sa pagsasanay na espirituwal.
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
One should follow a staged ethical life: fulfill householder obligations—especially duties to ancestors through progeny and responsibilities connected with marriage—then, with firm resolve, transition to forest-dwelling for the focused pursuit of dharma and spiritual discipline.
Śrī Maheśvara instructs on the proper progression of the āśrama system, describing when and how a person should leave household life and depart for the forest, either alone and unencumbered or together with his wife, guided by steadiness of mind and determination.