Shloka 56
Pratyakṣa–Āgama–Ācāra: Doubt, Proof, and the Practice of Dharma (प्रत्यक्ष–आगम–आचारविचारः)
देवि! जो ब्राह्मण नियमपूर्वक रहकर यथोचित रीतिसे वनवास-व्रतकी दीक्षा ले अपने मनको परमात्मचिन्तनमें लगाकर ममताशून्य और धर्मका अभिलाषी होकर बारह वर्षोतक इस मनोगत दीक्षाका पालन करके अरणी-सहित अग्निको वृक्षकी डालीमें बाँधकर अर्थात् अग्निका परित्याग करके अनावृत भावसे यात्रा करता है, सदा वीर मार्गसे चलता है, वीरासनपर बैठता है और वीरकी भाँति खड़ा होता है, वह वीरगतिको प्राप्त होता है ।। स शक्रलोकगो नित्यं सर्वकामपुरस्कृत: । दिव्यपुष्पसमाकीर्णो दिव्यचन्दनभूषित:,वह इन्द्रलोकमें जाकर सदा सम्पूर्ण कामनाओंसे सम्पन्न होता है। उसके ऊपर दिव्य पुष्पोंकी वर्षा होती है तथा वह दिव्य चन्दनसे विभूषित होता है
devi! yo brāhmaṇaḥ niyamapūrvakaṁ rahitvā yathocita-rītyā vanavāsa-vratasya dīkṣāṁ gṛhītvā manasaḥ paramātma-cintane niveśya mamatāśūnyaḥ dharmābhilāṣī ca bhūtvā dvādaśa-varṣāṇi yāvat etāṁ manogatāṁ dīkṣāṁ pālayitvā araṇī-sahitam agniṁ vṛkṣa-śākhāyāṁ baddhvā—arthāt agniṁ parityajya—anāvṛta-bhāvena yātrāṁ karoti, sadā vīra-mārgeṇa gacchati, vīrāsane upaviśati, vīravat tiṣṭhati, sa vīra-gatiṁ prāpnoti. sa śakra-loka-gaḥ nityaṁ sarva-kāma-puraskṛtaḥ, divya-puṣpa-samākīrṇaḥ divya-candana-bhūṣitaḥ.
Wika ni Maheshvara: “O Diyosa, ang isang brahmin na namumuhay sa mahigpit na disiplina at ayon sa nararapat ay tumatanggap ng panatang manirahan sa gubat; na itinatali ang isip sa pagninilay sa Kataas-taasang Sarili; na walang pag-aangkin at nagnanais ng dharma; na pinananatili ang panloob na pagtalagang ito sa loob ng labindalawang taon; at pagkaraan ay itinatali ang apoy, kasama ang mga pangkiskis na pangpaapoy (araṇi), sa isang sanga ng puno—ibig sabihin, isinusuko niya ang apoy ng sambahayan—at naglalakbay nang hayag, walang pagtatago; na laging lumalakad sa ‘landas ng bayani,’ umuupo sa tindig-bayani at tumatayo na parang bayani—ang taong iyon ay nakakamit ang ‘kapalaran ng bayani.’ Pagdating niya sa daigdig ni Shakra (Indra), siya’y laging pinagkakalooban ng katuparan ng lahat ng ninanais; binubuhusan ng mga bulaklak na makalangit at pinalalamutian ng sandalwood na makalangit.”
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
Disciplined ascetic practice—forest-dwelling, sustained inner consecration, meditation on the Supreme Self, and freedom from possessiveness—culminates in a ‘heroic’ spiritual destiny, portrayed as attaining Indra’s world with divine honors.
Maheshvara instructs the Goddess by describing a brahmin-ascetic who undertakes a twelve-year forest vow, then symbolically relinquishes the ritual fire (binding the fire-drills and abandoning the fire), lives openly with heroic discipline (vīra-mārga, vīrāsana), and is said to reach Indraloka, honored with divine flowers and sandalwood.