Pratyakṣa–Āgama–Ācāra: Doubt, Proof, and the Practice of Dharma (प्रत्यक्ष–आगम–आचारविचारः)
गृहाणि च महाहणि चन्द्रशुभ्राणि भामिनि । भामिनि! वेदीपर शयन करनेसे प्राप्त होनेवाले फल इस प्रकार बताये गये हैं--सवारी, शय्या और चन्द्रमाके समान उज्ज्वल बहुमूल्य गृह
gṛhāṇi ca mahāhāṇi candraśubhrāṇi bhāmini | bhāmini! vedīparaśayana-karmaṇā prāpyaphalāni evaṃ proktāni—savārī, śayyā, ca candramā-sadṛśa-ujjvalāni bahumūlyāni gṛhāṇi |
Sinabi ni Śrī Maheśvara: “O babaeng nag-aalab ang damdamin, tanggapin mo ang mga ito—mga tahanang maringal, mapuputi at maningning na gaya ng buwan, at mga dakilang handog. Ang gantimpalang nakukuha sa pagtulog sa ibabaw ng dambanang plataporma ay ganito ang ipinahahayag: mga sasakyang masasakyan, mga higaan na mahihimlayan, at mga tahanang mahalaga at kumikislap na tulad ng buwan.”
श्रीमहेश्वर उवाच
The verse teaches a karmic-ethical linkage: disciplined ritual observance (here, sleeping upon the altar-platform as a prescribed act) is said to yield concrete rewards—status and comfort symbolized by conveyances, beds, and radiant, valuable dwellings.
Śrī Maheśvara addresses a woman (bhāminī), describing and offering/pointing to the fruits of a specific observance connected with the vedī (altar). The statement functions as a promise of merit’s results within a didactic discourse on vows and their rewards.