Shloka 9
Rudra-Śiva: Names, Two Natures, and the Logic of Epithets (रुद्रनाम-बहुरूपत्व-प्रकरणम्)
(पुरा युगान्तरे यत्नादमृतार्थ सुरासुरै: । बलवद्धिविमथितश्चिरकालं महोदधि: ।।
purā yugāntare yatnād amṛtārthaṁ surāsuraiḥ | balavaddhi vimathitaś cirakālaṁ mahodadhiḥ ||
Wika ni Mahādeva: “Sa isang sinaunang pag-ikot ng panahon, ang mga diyos at mga asura, na nagpunyagi nang buong lakas upang makamtan ang amṛta—ang nektar ng kawalang-kamatayan—ay nagkaloob ng mahabang panahon sa pag-uga sa dakilang karagatan. Nang ang karagatan ay inuga gamit ang Bundok Mandara bilang panghalo at si Vāsuki, hari ng mga nāga, bilang lubid, lumitaw ang isang lasong kakila-kilabot na makapupuksa sa lahat ng daigdig. Nang makita iyon, nanlumo ang mga diyos. O Diyosa, para sa kapakanan ng tatlong daigdig, ako mismo ang uminom ng lason. Dahil dito, nagkaroon ng bughaw na tanda sa aking lalamunan na tulad ng balahibo ng pabo-real; mula noon ako’y tinawag na Nīlakaṇṭha. Nasabi ko na sa iyo ang lahat—ano pa ang nais mong marinig?”
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse frames a moral pattern: great attainments (amṛta) require sustained effort and may demand cooperation even between opponents; yet the pursuit of a lofty goal can first release dangers, implying the need for guardianship and self-sacrifice to protect the common good.
Mahādeva begins recounting the ancient episode of the churning of the ocean: devas and asuras jointly churn the great ocean for a long time to obtain amṛta, setting up the later emergence of poison and Śiva’s protective act.