Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
(गीर्भि: परमशुद्धाभिस्तुष्टवुश्च मनोहरम् ।।
gīrbhiḥ paramaśuddhābhis tuṣṭuvuś ca manoharam | vimuktāḥ sarvapāpebhyaḥ kṣāntā vigatakalmaṣāḥ || tasya bhūtapateḥ sthānaṃ bhīmarūpadharaṃ babhau ||
Sinabi ni Nārada: Sa mga salitang sukdulang dalisay, pinuri siya ng mga pantas na iyon sa isang kaaya-ayang himno. Malaya sa lahat ng kasalanan, matiisin at walang bahid-dungis, sila’y yumukod kay Panginoong Śaṅkara, idinampi ang ulo sa lupa. Pagkaraan, ang tahanan ng Panginoon ng mga nilalang ay nagpakita, taglay ang isang anyong mabagsik at nakapangingilabot.
नारद उवाच
The verse highlights the ethical-spiritual power of inner purity (vigatakalmaṣa), freedom from wrongdoing (vimukta from pāpa), and forbearance (kṣānti). Such qualities make devotion truthful and effective, culminating in a direct manifestation of the divine presence.
A group of great sages, described as purified and sinless, bow down to Śaṅkara and praise him with pure speech. In response or as a consequence of this sacred encounter, the abode or station of Bhūtapati (Śiva) becomes manifest in a formidable, awe-inspiring form.