Shloka 1
Adhyāya 142: Cyavana, the Devas’ Arrogance, and Vāyu’s Counsel on Protecting Brāhmaṇas
2: बछ। अकाल - कुछ लोग 'ग्रहसूतकयो:” का अर्थ करते हैं "कारागारस्थाशौचवतो” इसके अनुसार जो जेलमें रह आया हो तथा जो जनन-मरण-सम्बन्धी अशौचसे युक्त हो ऐसे लोगोंका दिया हुआ क्षेत्रदान स्वीकार करनेपर तीन रात उपवास करनेसे प्रतिग्रह-दोषसे छुटकारा मिलता है। सप्तत्रिशर्दाधिकशततमोब< ध्याय: दानसे स्वर्गलोकमें जानेवाले राजाओंका वर्णन युधिछिर उवाच दानेन वर्ततेत्याह तपसा चैव भारत । तदेतन्मे मनोदु:खं व्यपोह त्वं पितामह । किंस्वित् पृथिव्यां होतन्मे भवान् शंसितुमरहति
yudhiṣṭhira uvāca | dānena vartate ity āha tapasā caiva bhārata | tad etan me mano-duḥkhaṁ vyapoh tvaṁ pitāmaha | kiṁ svit pṛthivyāṁ hotan me bhavān śaṁsitum arhati ||
Wika ni Yudhiṣṭhira: “O Bhārata, ipinahayag mo na ang tao’y nakaaabot sa daigdig ng langit sa pamamagitan ng pagbibigay, at gayundin sa pamamagitan ng pag-aayuno at pagdidisiplina sa sarili. Ngunit ang dalamhating isinilang ng pag-aalinlangan ay bumabagabag sa aking isip—pawiin mo ito, O Lolo. Sa ibabaw ng lupa, alin ang tunay na higit para sa akin: kawanggawa o pagtalima sa austeridad? Ipagpaumanhin at ipaliwanag mo.”
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse frames a dharmic dilemma: both charity (dāna) and austerity (tapas) are praised as means to higher worlds, yet one must discern their relative excellence and proper application. It sets up Bhīṣma’s ethical clarification on how giving and self-discipline function as spiritual means.
In the Anuśāsana Parva’s instructional setting, Yudhiṣṭhira questions Bhīṣma. Troubled by doubt, he asks Bhīṣma to decide which is superior on earth—charity or austerity—since Bhīṣma has spoken of both as leading to heaven.