Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
शुभाशुभान्वितान् भावान् विसृजन् संक्षिपन्नपि । आस्ते देव्या सदाचिन्त्यो य॑ प्रार्थयसि शत्रुहन्
śubhāśubhānvitān bhāvān visṛjan saṅkṣipann api | āste devyā sadācintyo yaṃ prārthayasi śatruhan ||
Wika ni Vāsudeva: “Ang pinagdadasalan mo, O mamamatay ng kaaway—ang Panginoong laging di-maaarok, na nananahan kasama ang Diyosa—ay nananatili rito, walang humpay na nagpapasibol ng mabubuting disposisyon at pumipigil o nagpapawi ng masasama. Kaya si Śaṅkara, bukal ng ningning at tapas, ang pinagmumulan ng panloob na katahimikan at tagapagwasak ng mga pagnanasa.”
वासुदेव उवाच
The verse frames Śiva (Śaṅkara) as the regulator of inner life: he generates and supports auspicious qualities (like calm and restraint) while withdrawing or destroying inauspicious impulses (like desire and agitation). Ethically, it emphasizes cultivating wholesome dispositions and restraining harmful ones through devotion and inner discipline.
Vāsudeva addresses a warrior (“slayer of foes”) and identifies the deity being prayed to: the ever-inconceivable Lord Śaṅkara, who abides with the Goddess. He is described as actively shaping the moral-psychological landscape—creating auspicious states and dissolving inauspicious ones—highlighting Śiva’s presence and power.