Shloka 37
क्षेत्रीौषध्यो यज्ञवाहाश्छन्दांस्यृषिगणाध्वरा: । समुद्रा दक्षिणास्तोभा ऋक्षाणि पितरो ग्रहा:
kṣetrī auṣadhyo yajñavāhāś chandāṁsy ṛṣigaṇādhvarāḥ | samudrā dakṣiṇāstobhā ṛkṣāṇi pitaro grahāḥ ||
Wika ni Vāsudeva: “Ang banal na lupain at mga halamang-gamot na nagpapagaling; ang mga tagapagdala ng handog; ang mga sukat ng Veda at ang mga pangkat ng mga rishi na nagsasagawa ng mga ritwal; ang mga karagatan at ang dakṣiṇā—mga kaloob na ibinibigay bilang bayad sa paghahandog; ang mga awit na stobha; ang mga konstelasyon, ang mga ninuno, at ang mga planeta—lahat ng ito’y nasasaklaw sa banal na kaayusang aking inilalarawan.”
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches an all-encompassing vision of dharma: ritual elements (yajña, chandas, stobha, dakṣiṇā), natural supports (fields, herbs, oceans), and cosmic regulators (constellations, ancestors, planets) form a single integrated sacred order. Ethical life therefore includes reverence for tradition, gratitude through right giving, and responsible care for the natural and cosmic rhythms that sustain society.
Vāsudeva is enumerating categories of beings and principles to show the breadth of the divine/cosmic manifestation being discussed. By listing ritual agents, Vedic forms, natural features, and celestial/ancestral powers, he frames the teaching as universal—extending from sacrificial practice to the structure of the cosmos.