Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
पशुपतिवचनाद् भवामि सद्य: कृमिरथवा तरुरप्यनेकशाख: । अपशुपतिवरप्रसादजा मे त्रिभुवनराज्यविभूतिरप्यनिष्टा
paśupativacanād bhavāmi sadyaḥ kṛmir athavā tarur apy anekaśākhaḥ | apaśupativarprasādajā me tribhuvanarājyavibhūtir apy aniṣṭā ||
Wika ni Vāsudeva: “Sa isang salita ni Panginoong Paśupati, maaari akong agad—at buong galak—maging isang uod, o isang punong may maraming sanga. Ngunit kung ang ningning ng paghahari sa tatlong daigdig ay darating sa akin sa pamamagitan ng biyaya at pabor ng sinuman maliban kay Paśupati (Śiva), kahit iyon man ay hindi ko nanaisin.”
वासुदेव उवाच
True devotion values the deity’s will and grace above worldly attainment: even the highest sovereignty is rejected if it is not aligned with, or granted by, the revered Lord (here, Paśupati/Śiva).
Vāsudeva declares his readiness to accept any form—lowly like a worm or inert like a tree—if it is by Śiva’s command, while refusing even cosmic kingship if it comes through the boon of anyone other than Śiva.