Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
कभी भयंकर रूप धारण करके अपने नेत्रोंद्वारा लोगोंमें त्रास उत्पन्न करते हुए जोर- जोरसे अट्टहास करते, जागते, सोते और मौजसे अँगड़ाई लेते हैं ।।
japate japyate caiva tapate tapyate punaḥ | dadāti pratigṛhṇāti yujjate dhyāyate 'pi ca ||
Sinabi ni Vāsudeva: “Siya ang nagsasagawa ng japa—at siya rin ang tinatawag sa pamamagitan ng japa; siya ang nagsasagawa ng tapas—at siya rin ang layuning pinagtutuunan ng tapas. Siya ang nagbibigay ng kaloob at siya rin ang tumatanggap; siya’y nagsasanay ng yoga at siya rin ay nagmumuni (dhyāna).” Ipinakikita ng aral na ito na ang Panginoong sumasaklaw sa lahat ay kapwa gumagawa at pinatutungkulan ng mga gawaing panrelihiyon; kaya ang debosyon at disiplina ay sa huli nakatuon sa—at pinananatili ng—iisang kataas-taasang realidad.
वासुदेव उवाच
All spiritual disciplines—japa, tapas, dāna, yoga, and dhyāna—ultimately converge in the Supreme: the Lord is presented as both the doer and the object/goal of these acts, emphasizing divine immanence and the unity of worshipper, worship, and worshipped at the highest level.
Vāsudeva is describing the Lord’s all-encompassing presence in religious life: the same divine reality is spoken of as performing sacred practices and also being the one to whom those practices are directed—receiving offerings, granting gifts, and abiding as the focus of yogic and meditative effort.