Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 125
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
नास्ति पुत्र पयो5रण्ये सुरभीगोत्रवर्जिते
nāsti putra payo 'raṇye surabhī-gotra-varjite |
Wika ni Vāsudeva: “Anak ko, sa gubat na ito ay wala ni katiting na gatas, sapagkat wala rito ang lahi ni Surabhī (ang banal na baka)—walang mga baka rito. Kaya para sa amin na mga rishi na nananahan sa mga ilog, yungib, bundok, at sari-saring banal na tawiran, matatag sa pag-aayuno at sa pag-uulit ng mga banal na mantra, ang sukdulang kanlungan ay walang iba kundi si Panginoong Śaṅkara.”
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
Material supports may be absent in austere settings, so one should rely on spiritual refuge—here, devotion to Śaṅkara—while maintaining disciplined practice (tapas and japa).
Vāsudeva addresses a ‘son’ and explains that the forest lacks cows and therefore milk; he then frames the sages’ life of austerity in wild sacred landscapes, emphasizing that their ultimate support is Lord Śaṅkara.