Shloka 11
ब्राह्मण–क्षत्रिय-श्रेष्ठता-विवादः
Arjuna–Vāyu Dialogue on Brāhmaṇa and Kṣatriya Precedence
तद् बल॑ तस्य देवस्य धरामुद्धरतस्तथा । “बलदेव (शेष या अनन्त) आदि जो अत्यन्त बलशाली नाग हैं
tad balaṁ tasya devasya dharām uddharatas tathā |
Wika ni Reṇukā: «Nawa’y ang mismong lakas ng banal na Panginoon—noong itinaas Niya ang Daigdig—ay dumating sa akin bilang pagdami ng sigla at kapangyarihan. Nawa’y tanggapin ni Baladeva—si Śeṣa/Ananta, ang sukdulang makapangyarihang dakilang ahas, walang hanggan, di-nasisira, laging may mga talukbong—at ang iba pang malalaking ahas na isinilang sa kanyang angkan, ang handog na ito na ibinigay ko para sa pagdagdag ng aking ningning at lakas. Nang iahon ng mapalad na Panginoong Nārāyaṇa ang Daigdig na ito mula sa tubig ng iisang kosmikong karagatan, nawa’y ang kapangyarihang nasa Kanyang sagradong anyo noon ay maging akin.» Pagkasabi nito, dapat ihandog ang alay sa bunton ng langgam/bunton ng ahas (anthill), budburan ng nāgakesara, pahiran ng sandal, takpan ng bughaw na tela, at sa paglubog ng araw ay ilagay ito sa tabi ng bunton.
रेणुक उवाच
Educational Q&A
The passage frames strength (bala) and spiritual radiance (tejas) as gifts sought through reverent alignment with divine exemplars—especially Nārāyaṇa’s cosmic act of rescuing the Earth—and through respectful offerings to the nāga principle embodied by Śeṣa/Ananta. Power is presented as something to be received ethically via devotion and proper ritual, not seized through harm.
Renukā utters a prayer requesting that the Lord’s strength—manifest when He raised the Earth from the cosmic ocean—be transferred as an increase of her own vigor. She then prescribes a concrete ritual act: placing an offering at a serpent-mound (valmīka), adorning it with nāgakesara and sandal, covering it with blue cloth, and depositing it at sunset for the nāgas to accept.