Shloka 3
Brāhmaṇa-pūjā and Namaskāra: Criteria of Reverence and Non-Offense (ब्राह्मणपूजा-नमस्कारविधिः)
के च स्मृता: प्रतीघाता येन मर्त्यान् न हिंसथ । रक्षोघ्नानि च कानि स्पुर्यर्गुहिषु प्रणश्यथ । श्रोतुमिच्छाम युष्माकं सर्वमेतन्निशाचरा:
ke ca smṛtāḥ pratīghātā yena martyān na hiṃsatha | rakṣoghnāni ca kāni spuryar-guhīṣu praṇaśyatha | śrotum icchāma yuṣmākaṃ sarvam etan niśācarāḥ ||
Sinabi ni Bhishma: “Ano ang mga naaalalang panangga (pratighāta) na sa pag-asa roon ay hindi ninyo sinasaktan ang mga tao? At ano ang mga orasyong pumupuksa sa mga rākṣasa (rakṣo‑ghna) na kapag binigkas ay magpapahamak sa inyo sa loob mismo ng mga bahay—o magpapalayas sa inyo? O mga gumagala sa gabi, nais naming marinig ang lahat ng ito mula sa sarili ninyong bibig.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse frames an ethical inquiry into restraint and protection: it asks what traditional safeguards prevent harm to humans and what protective formulas can neutralize violent forces. It implies that power (even supernatural) is bounded by dharma and can be checked by righteous means.
Bhīṣma addresses night-roaming beings (rākṣasas), questioning them about the countermeasures that stop their attacks on humans and about the specific ‘rakṣoghnā’ mantras that would cause them to be destroyed or driven away from homes, seeking to learn these details directly from them.