Dāna–Tapaḥ Praśaṃsā and Gṛhastha-Upadeśa
Maitreya
पाहि सर्वा: प्रजा: सम्पक् शुभाशुभविदात्मवान् | शुभे: संविभजन् कामैरशुभानां च पावनै:
vyāsa uvāca | pāhi sarvāḥ prajāḥ samyak śubhāśubha-vid ātmavān | śubhaiḥ saṃvibhajan kāmān aśubhānāṃ ca pāvanaiḥ ||
Sinabi ni Vyasa: “Ingatan at pangalagaan mo nang wasto ang lahat ng iyong nasasakupan. Maging mapagpigil sa sarili at marunong kumilala sa mabuti at masama. Ibahagi ang nararapat na ginhawa at yaman sa matuwid na paraan, at sa pamamagitan ng mga gawaing nagpapadalisay ay alisin ang anumang di-mabuti sa bayan. Sa pagpipigil sa isip at mga pandama, tuparin mo ang sariling dharma nang walang humpay; at pagkaraan, pag naihubad mo na ang kalagayang Kshatriya, makakamtan mo ang katayuang Brahmin.”
व्यास उवाच
A ruler must govern with discernment of good and evil, self-mastery, fair distribution of legitimate enjoyments, and active purification of social harms; steadfast performance of one’s duty leads to inner refinement and higher spiritual attainment.
Vyāsa is instructing a Kṣatriya ruler on rājadharma: protect and nurture the people properly, restrain mind and senses, promote auspicious welfare, remove inauspicious faults through purifying measures, and through sustained dharmic conduct become fit for the higher, Brāhmaṇa-like spiritual state.