Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 15
Dāna–Tapaḥ Praśaṃsā and Gṛhastha-Upadeśa
Maitreya
ते5पि यस्मात् प्रभावेण हता: क्षत्रियपुंगवा: । सम्प्राप्तास्ते गतिं पुण्यां तस्मान्मा शोच पुत्रक
te 'pi yasmāt prabhāveṇa hatāḥ kṣatriya-puṅgavāḥ | samprāptās te gatiṁ puṇyāṁ tasmān mā śoca putraka ||
Sinabi ni Bhishma: “Yaong mga pangunahing kshatriya na napatay dahil sa kanyang kagitingan ay nagkamit din ng banal na hantungan. Kaya, anak ko, huwag kang magdalamhati. Ang sinumang nagbuwis ng buhay sa labanan, na namatay sa tungkuling kshatriya, ay kinikilala ng kaugalian na tumatahak sa marangal na landas pagkalipas ng kamatayan; gayundin, ang mga bantog na mandirigmang bumagsak sa larangang ito, na nagpakita ng kanilang lakas, ay nakarating sa kalagayang may dakilang gantimpala—kaya’t hindi nararapat ang pagdadalamhati para sa kanila.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhīṣma teaches that for kṣatriyas who die in righteous battle, death is not merely loss but a dharmic culmination that leads to a meritorious destiny; therefore grief should be restrained and transformed into understanding of duty and consequence.
Bhīṣma is consoling his listener, explaining that the prominent warriors slain through a hero’s prowess on the battlefield have attained a holy posthumous state, and thus the listener should not mourn them.