Bhaṅgāśvanopākhyāna — On comparative affection in strī–puruṣa union (भङ्गाश्वनोपाख्यानम्)
तापसेनास्य पुत्राणामाश्रमेष्वभवच्छतम् । अथ सा<55दाय तानू् सर्वान् पूर्वपुत्रानभाषत
tāpasenāsya putrāṇām āśrameṣv abhavac chatam | atha sā ādāya tān sarvān pūrvaputrān abhāṣata |
Sabi ni Bhīṣma: Sa hermitage ng ascetic na iyon, nagsilang siya ng sandaang anak na lalaki. Pagkaraan, tinipon ng reyna ang lahat ng mga anak na iyon at dinala sila sa kaniyang mga naunang anak, at nagsalita nang ganito: “Mga anak! Noong ako’y nasa anyong lalaki, kayo ang aking sandaang anak; at ngayong ako’y nasa anyong babae, sila rin ang aking sandaang anak. Kayong lahat, magkaisa at tamasahin at pamahalaan ang kahariang ito sa diwa ng pagkakapatiran.”
भीष्म उवाच
The verse promotes dharmic governance through unity: even when lineage is complex, rightful rule should be maintained by mutual recognition and fraternal cooperation rather than rivalry.
A queen, after bearing a hundred sons in an ascetic’s hermitage, gathers them and speaks to her earlier-born sons, urging both sets of sons to live as brothers and jointly enjoy/administrate the kingdom.