Ahiṃsā as Threefold Restraint (Mind–Speech–Action) and the Ethics of Consumption
भारत! वह दण्ड, मुद्गर और शूलकी चोट खाकर दारुण अग्निकुम्भ (कुम्भीपाक), असिपत्रवन, तपी हुई भयंकर बालू, काँटोंसे भरी हुई शाल्मली आदि नरकोंमें कष्ट भोगता है। यमलोकमें पहुँचकर इन ऊपर बताये हुए तथा और भी बहुत-से नरकोंकी भयंकर यातनाएँ भोगकर वह वहाँ यमदूतोंद्वारा पीटा जाता है ।।
tato hataḥ kṛtadhnaḥ sa tatrograir bharatarṣabha | saṃsāracakram āsādya kṛmiyonau prajāyate ||
O Bhārata! Siya’y tinatamaan ng pamalo, pamukpok, at sibat, at nagdurusa sa mababangis na impiyerno—sa banga ng apoy (Kumbhīpāka), sa gubat ng mga dahong-talim, sa nakapapasong buhangin na nakapanghihilakbot, sa lupain ng matinik na śālmalī, at iba pa. Pagdating sa daigdig ni Yama, matapos danasin ang mga kakila-kilabot na pahirap na ito at marami pang ibang impiyerno, siya’y binubugbog ng mga Yamadūta. Pagkaraan, ang taong walang utang-na-loob ay pinapatay roon ng mababangis na sugo ni Yama—O pinakamainam sa angkan ng Bhārata—at muling bumabalik sa ikot ng saṃsāra, isinisilang sa sinapupunan ng mga uod.
युधिछिर उवाच
Ingratitude (kṛtadghnatā) is treated as a serious adharma: one who fails to acknowledge and repay benefaction incurs severe karmic consequences, including torment in Yama’s realm and a degrading rebirth, illustrating that moral debts and gratitude are central to righteous conduct.
The speaker describes the post-mortem fate of a kṛtadhna: after suffering punishments in terrifying hells and being beaten by Yama’s attendants, he is forced back into the cycle of transmigration and is reborn in a low form of life (as a worm).