Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 127
Ahiṃsā as Threefold Restraint (Mind–Speech–Action) and the Ethics of Consumption
ये पापानि नराः कृत्वा निरस्यन्ति व्रतैः सदा । सुखदुःखसमायुक्ता व्यथितास्ते भवन्त्युत
ye pāpāni narāḥ kṛtvā nirasyanti vrataiḥ sadā | sukhaduḥkhasamāyuktā vyathitās te bhavanty uta ||
Sinabi ni Yudhiṣṭhira: “Yaong mga taong gumagawa ng kasalanan at pagkatapos ay palagiang nagsisikap na itaboy ito sa pamamagitan ng mga panata at pagtalima sa mga pag-aayuno at ritwal ay nananatiling nakagapos sa salit-salit na ligaya at pighati; sila’y patuloy na pinahihirapan. Ang kaguluhan sa loob ay hindi nakakakita ng matatag na pahingahan, sapagkat ang pagtubos na walang tunay na pagbabago ay iniiwan ang ugat ng kasamaan na buháy.”
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
Expiatory vows alone do not secure peace if one continues sinful conduct; without genuine inner change and restraint, a person remains trapped in recurring pleasure and pain and lives in ongoing distress.
In the Anuśāsana Parva’s dharma-instruction setting, Yudhiṣṭhira speaks about the moral psychology of wrongdoing and atonement, emphasizing that repeated sin followed by ritual remedies still results in suffering.