मानसतीर्थ-शौचप्रशंसा | Praise of the ‘Mental Tīrtha’ and the Marks of Purity
जो बारह महीनोंतक सदा तेरहवें दिन हविष्यात्र भोजन करता है, उसे देवसत्रका फल प्राप्त होता है ।।
bhīṣma uvāca | yo dvādaśa māsān yāvat sadā trayodaśe dine haviṣyāśanaṁ karoti, sa devasatrasya phalaṁ prāpnoti || raktapadmodayaṁ nāma vimānaṁ sādhayen naraḥ | jātarūpaprayuktaṁ ca ratnasañcayabhūṣitam || tasmin devakanyābhiḥ paripūrṇe divyābharaṇabhūṣite mahāśobhā bhavati | tatra pavitrā sugandhiḥ sadā pravartate, tad divyaṁ vimānaṁ vāyavyāstreṇa śobhayamānam ||
Wika ni Bhishma: Sinumang sa loob ng labindalawang buwan ay palagi at may pagpipigil na kumakain ng payak na pagkaing handog (haviṣya) sa ikalabintatlong araw ayon sa buwan, ay nakakamit ang gantimpalang tulad ng Devasatra—dakilang paghahandog para sa mga diyos. Ang gayong tao ay magkakamit ng makalangit na sasakyang panghimpapawid na tinatawag na Raktapadmodaya, pinalamutian ng ginto at pinagyaman ng bunton-bunton na hiyas. Ito’y punô ng mga dalagang makadiyos, nagniningning sa mga palamuting makalangit; isang dalisay na halimuyak ang walang patid na lumalaganap mula rito, at ang banal na vimāna ay kumikislap sa karangalan ng kapangyarihan/sandatang Vāyavya, na kaugnay ng hangin.
भीष्म उवाच
Steady, time-bound self-restraint in diet and ritual conduct—performed with regularity over a full year—is presented as dharmic practice that yields great merit, comparable to major sacrificial rites, and culminates in exalted heavenly attainments.
Bhishma is describing the specific fruit of a vow: eating haviṣya on each thirteenth lunar day for twelve months. He then depicts the resulting reward as the attainment of a jewel-and-gold adorned celestial vimāna named Raktapadmodaya, populated by divine maidens and shining with divine splendor.