Shloka 115
मानसतीर्थ-शौचप्रशंसा | Praise of the ‘Mental Tīrtha’ and the Marks of Purity
अमृताशी वसंस्तत्र स वितृष्ण: प्रमोदते । देवर्षिचरितं राजन् राजर्षिभिरनुछितम्
amṛtāśī vasaṃs tatra sa vitṛṣṇaḥ pramodate | devarṣicaritaṃ rājan rājarṣibhir anūcitam, yugakalpasahasrāṇi trīṇy āvasati vai sukham |
Wika ni Bhishma: Doon, namumuhay siya sa ambrosyang pagkain at, walang pagnanasa, ay nagagalak. O hari, pinakikinggan at pinagninilayan ng lalaking may anyong makalangit ang mga gawi ng mga banal na rishi ng langit gaya ng itinuro ng mga rishi-hari; at, nakasakay sa isang napakahusay na sasakyang langit, nakikipaglaro sa matinding ligaya kasama ng mga kaakit-akit na dalaga, at nananahan doon nang masaya sa loob ng tatlong libong yuga at kalpa. Ipinahihiwatig ng talatang ito na ang pagtamasa sa mas mataas na mga daigdig ay bunga ng kawalan ng pagnanasa at paglinang ng mararangal na huwaran, hindi ng sakim na pagkapit.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse links higher enjoyment and long-lasting heavenly residence with inner freedom from craving (vitṛṣṇatā) and with learning from the exemplary lives of seers as transmitted by wise king-sages—suggesting that refined joy is grounded in restraint and noble contemplation rather than acquisitive desire.
Bhishma describes the state of a meritorious person in a celestial realm: he lives on ambrosial nourishment, remains free of thirst/desire, delights there, listens to and reflects on the traditions about divine seers taught by royal sages, and enjoys life in a splendid celestial vehicle with beautiful companions for an immense span—three thousand yugas and kalpas.