Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 1083
मानसतीर्थ-शौचप्रशंसा | Praise of the ‘Mental Tīrtha’ and the Marks of Purity
सुधारसं चोपजीवन्नमृतोपममुत्तमम् | वह दिव्य
sudhārasaṃ copajīvann amṛtopamam uttamam | sa divyaṃ uttamaṃ ca manoharaṃ vimānam āruhya virājate; śatasaṃkhyābhiḥ sundarībhiḥ paripūrṇe mahale sahasra-kalpān nivāsam karoti | tatra devatānāṃ bhojyam amṛta-sadṛśaṃ paramam sudhārasam pītvā sa jīvanaṃ nayati |
Wika ni Bhishma: Pinananatili ng pinakamasarap na katas na tulad-ng-ambrosia, na kahawig ng amṛta, namumuhay siya sa karangyaan. Nakaluklok sa isang banal, marangal, at kaakit-akit na vimana, siya’y nagniningning at naninirahan sa loob ng sanlibong kalpa sa isang palasyong hitik sa daan-daang magagandang dalaga. Doon, ginugugol niya ang buhay sa pag-inom ng sukdulang “sudhā-rasa,” pagkain ng mga diyos, na maihahambing sa amṛta. Ipinakikita ng talatang ito ang bunga ng kabutihang-loob: ang matuwid na gawa ay humahantong sa marangal at pangmatagalang ligaya sa langit.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights karma-phala: righteous, meritorious conduct yields exalted post-mortem results—long-lasting heavenly residence, divine conveyances, and refined enjoyments symbolized by sudhā-rasa comparable to amṛta.
Bhishma describes the splendor enjoyed by a meritorious person in heaven: he sits upon a divine vimāna, dwells for vast ages in a palace filled with beautiful companions, and lives by drinking the gods’ ambrosial nectar.