Shloka 57
उपवासफलात्मकविधिः — Upavāsa as Yajña-Equivalent Merit
Angiras Teaching
स गत्वा स्त्रीशताकीर्णे रमते भरतर्षभ
sa gatvā strī-śatākīrṇe ramate bharatarṣabha | bharataśreṣṭha! sa svargaṁ gatvā śataśo ramaṇībhiḥ paripūrṇe prāsāde ramate | asmin loke durbalaṁ manuṣyaṁ hṛṣṭa-puṣṭaṁ bhūtaṁ dṛṣṭam | yasya vraṇo jātaḥ tasya vraṇo 'pi rūḍhaḥ bhavati | rogī roga-nivṛtty-arthaṁ auṣadha-samūhaṁ prāpnoti | krodha-pūrṇaṁ puruṣaṁ prasādayituṁ upāyo 'pi labhyate | artha-māna-kṛte duḥkhita-puruṣasya duḥkha-nivṛttiś ca dṛśyate | kintu svarga-kāṅkṣiṇaṁ divya-sukha-kāṅkṣiṇaṁ puruṣaṁ etāni iha-loka-sukhāni na rocante |
Wika ni Aṅgirā: “O toro sa mga Bharata, O pinakamainam sa mga Bharata—pagdating niya sa langit, siya’y nagliliwaliw sa isang palasyong punô ng daan-daang babae. Sa daigdig na ito, nakikita ang mahina na nagiging masigla at malakas; ang sugat na natamo ay nakikitang naghihilom; ang maysakit ay nakakakuha ng mga gamot upang maalis ang karamdaman; may paraan upang payapain ang lalaking namamaga sa galit; at nakikita rin ang pag-alis ng dalamhati ng taong nagdurusa para sa yaman at dangal. Ngunit sa taong naghahangad ng langit at nagnanais ng makalangit na ligaya, ang ganitong usapan tungkol sa kaligayahang makamundo ay hindi kaakit-akit.”
अंगियरा उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts ordinary worldly consolations (healing, medicine, appeasing anger, relief from distress over wealth and honor) with the mindset of one intent on heaven: for a person whose aim is divine happiness, merely worldly pleasures and remedies feel insufficient and unappealing.
Aṅgirā addresses a Bharata prince/king and describes the reward of reaching heaven—enjoyment in a palace filled with many women—then argues that although this world offers many forms of relief and pleasure, a person yearning for svarga and divine bliss does not value such worldly talk.