Shloka 43
उपवासफलात्मकविधिः — Upavāsa as Yajña-Equivalent Merit
Angiras Teaching
दशवर्षसहस्राणि स्वर्गलोके महीयते । जो पूरे एक वर्षतक दो-दो दिनपर भोजन करके रहता है तथा साथ ही अहिंसा, सत्य और इन्द्रिय-संयमका पालन करता है, वह वाजपेय यज्ञका फल पाता है और दस हजार वर्षोतक स्वर्गलोकमें प्रतिष्ठित होता है । ४१-४२ ई ।।
daśavarṣasahasrāṇi svargaloke mahīyate | ṣaṣṭhe kāle tu kaunteya naraḥ saṃvatsaraṃ kṣipan |
Sinabi ni Aṅgiras: “Siya’y pinararangalan sa daigdig ng langit sa loob ng sampung libong taon. At, o anak ni Kuntī, kapag ang isang tao’y lumipas ang isang buong taon na sinusunod ang ‘ika-anim na oras’ na tuntunin—kumakain lamang nang salit-salitang araw—at kasabay nito’y pinangangalagaan ang ahimsa (di-panliligalig), katotohanan, at pagpipigil sa mga pandama, nakakamit niya ang gantimpalang tulad ng handog na Vājapeya at nagkakamit ng matagal na karangalan sa langit.”
अंगियरा उवाच
Educational Q&A
Sustained austerity—specifically eating on alternate days for a year—when grounded in non-violence, truth, and sense-restraint, can yield merit comparable to an eminent Vedic sacrifice (Vājapeya), leading to prolonged honor in heaven.
The sage Aṅgiras instructs Kaunteya (Yudhiṣṭhira) about the spiritual efficacy of a particular vrata/discipline, linking ethical virtues and bodily restraint to the high rewards traditionally associated with grand ritual performance.