Tapas-śreṣṭhatā: Anāśana as the Highest Austerity
Bhagīratha–Brahmā Saṃvāda
सप्त चान्यानि युक्तानि वाजिभि: समलंकृतै: । ब्रह्म! पितामह! फिर स्वर्णहारसे विभूषित हरे रंगवाले सत्रह करोड़ श्यामकर्ण घोड़े
sapta cānyāni yuktāni vājibhiḥ samalaṅkṛtaiḥ | brahman pitāmaha |
Sinabi ni Bhagīratha: “O Brahman, O Lolo (Pitāmaha)! Nagkaloob din ako ng pito pang iba (mga sasakyan/mga set), na nakayuko sa mga kabayong maringal ang pagkakagayak.” Sa diwa ng talata, itinatampok nito ang etika ng dāna (mapagkaloob na pagbibigay): ang handog ay hindi dapat patingi-tingi o porma lamang, kundi ganap, marikit, at nararapat—upang tunay na makinabang ang tumatanggap at maparangalan ang banal na tungkulin.
भगीरथ उवाच
The verse supports the dharma of dāna: gifts should be given in a worthy, complete, and beneficial form (properly equipped and adorned), reflecting sincerity rather than mere display.
Bhagīratha is recounting acts of donation to an elder authority (addressed as Brahman and Grandsire), describing additional gifts—vehicles/sets yoked with well-decorated horses—within a broader discussion of meritorious giving.