Shloka 2
ब्रह्मस्वहरण-निषेधः — Prohibition of Appropriating Brahmin Property
Brahmasva
युधिष्ठिरने पूछा--भरतश्रेष्ठ! जो मूर्ख और मंदबुद्धि मानव क्रूरतापूर्ण कर्ममें संलग्न रहकर ब्राह्मणोंके धनका अपहरण करते हैं, वे किस लोकमें जाते हैं? ।।
bhīṣma uvāca | pātakānāṁ paraṁ hy etad brahmasvaharaṇaṁ balāt | sānvayās te vinaśyanti caṇḍālāḥ pretya ceha ca | atrāpy udāharantīmam itihāsaṁ purātanam | caṇḍālasya ca saṁvādaṁ kṣatrabandhoś ca bhārata |
Tinanong ni Yudhiṣṭhira: “O pinakadakila sa mga Bharata! Ang mga taong mangmang at mapurol ang isip, na nalulubog sa malulupit na gawain at nang-aagaw ng yaman ng brāhmaṇa—saang daigdig sila napapadpad?” Sumagot si Bhīṣma: “O hari, ang sapilitang pag-agaw sa ari-arian ng brāhmaṇa ang pinakamataas na kasalanan. Ang mga nanloloob sa yaman ng brāhmaṇa—mga taong may likas na gaya ng Caṇḍāla—ay napapahamak kasama ang kanilang angkan, sa mundong ito at pagkamatay. Sa bagay na ito, binabanggit ng mga marurunong ang isang sinaunang halimbawa: isang lumang salaysay tungkol sa pag-uusap ng isang Caṇḍāla at ng isang ‘kṣatriya sa pangalan lamang,’ O Bharata.”
भीष्य उवाच
Educational Q&A
Forcibly taking a Brahmin’s wealth (brahmasva-haraṇa) is declared a supreme transgression, bringing ruin not only to the perpetrator but also to their lineage, with consequences both in this life and after death.
Yudhishthira asks Bhishma about the fate of cruel, foolish people who seize Brahmin wealth. Bhishma answers by condemning the act as the greatest sin and introduces an ancient illustrative story—a dialogue between a Chandala and a kshatriya-in-name-only—to reinforce the moral point.